Siyam İkizleri, 15 Temmuz ve Suriye Savaşı...

Erdoğan’ın Diktatörlüğünün biriktirdiği potansiyel tehlike Erdoğan’ın kişisel etki alanının sınırlarını çoktan aştı.
Daha önce Erdoğan karşıtlığı üzerinden politika üreten bir takım çevreler Erdoğan’a içinde bulunduğumuz kaostan çıkış misyonu yüklemek gibi bir aymazlık içerisindeler.
Yaygın medya, Cemaat pişmanları ve Cemaat mağdurları Erdoğan’ı Cemaate karşı tek başına mücadele eden millici bir demokrasi kahramanı ilan ettiler.
Bir zamanların BOP eş başkanı, Askeri vesayete karşı mücadele eden demokrasi kahramanı, Kürt Sorunun çözecek tek lider, içe kapanık ekonomiyi dışa açarak düze çıkaracak ekonomi dehası, şimdi ise adeta fatih Napolyon muamelesi görüyor.
Çok değişik, birbirine zıt çevreler, yine birbirine zıt misyon yükleyip kendi açılarından çözüm bekliyorlar.
Erdoğan yakın ve uzak çevresinin etkisiyle hak etmediği ve kaldıramayacağı bir dopingle yükleniyor.
O dopingin etkisiyle başkalarının ülkesinde “milli çıkarlarımızı” arıyoruz.
Aslında bir kifayetsizlik ve çaresizliğin tanımı olabilecek bu durum kendisine ve kamuoyuna basiret olarak yansıtılıyor.
Algı çarpıtmalarından arınarak bakarsak, Erdoğan iki Emperyalist kamp arasında beynamaz durumda olduğunu görmemek imkansız.
Hepsine de mavi boncuk vererek güya dış politika üretiyor.

Bu arada istikrarsız dış politikanın şimdilik ilk mahsulü; Suriye'de 4 Şehit.
Farkında mısınız, Suriye'deki ilk şehit haberi bir kişi olduğu halde daha fazla konu edilmişti.
Şimdi üç şehit birden verdiğimiz halde önemsiz bir olaymış gibi davranılıyor.
Dilerim olmaz ama yarın beş on tane birden verdiğimizde daha az haber olacaktır.
Alıştırmaya çalışıyorlar.
Bir tarafta ölümler, bir tarafta ticaret sürüp gidecek.
Ta ki savaş bizlerin evine ulaşıncaya kadar.
Bugünler yaygın medyada pek popüler olan Balyoz Mağduru emekli subaylar farklı ikbal beklentilerinin etkisiyle Erdoğan'ın Suriye'deki tehlikeli gösterisini destekliyorlar.
Erdoğan'ın Suriye'de PYD ve ABD'nin birlikte kurduğu Kürt Koridorunu engellemek için bulunduğu yalanı arkasına saklanıp bariz bir "Stockholm Sendromu" örneği gösteriyorlar.
Erdoğan'dan antiemperyalist, hatta daha da ileri giderek emperyal bir tavır bekliyorlar.
Diğer yandan Erdoğan'ın eski alkışçıları da umudunu kesmediler.
Erdoğan'ı etkisi altına alan "Derin Devlet" aşılabilirse Erdoğan'ın yola geleceğini fabrika ayarlarına yeniden döneceğini söylüyorlar.
Oysa herkes biliyor ki Erdoğan fabrika ayarlarından zaten ayrılmadı. Bu mümkün de değil. Erdoğan'ın görünümü kurtarmak amaçlı değişik kılıklara girmesi onun çaresizliğinin ve istikrarsızlığının sonucu.

Erdoğan’ın davranışlarında tek istikrar var o da istikrarsızlık. Kime nasıl saracağı, kazık atacağı belli olmuyor.
Dışarıdaki istikrarsızlığı içeriye taşıyan, içeride yarattığı istikrarsızlığı dış politikaya yansıtan kısaca istikrarsızlıktan beslenen ve sürekli istikrarsızlık üreten bir saraydan yönetiliyorsanız ülkeniz tehlikede demektir.
Önce savaş tehlikesi ve ardından bölünme ve yok olma tehlikesi…
Erdoğan'ın içerideki tutumunu, siyasi beklentilerini bu kadar güce neden ihtiyaç duyduğunu irdelemek lazım.
Çünkü ruhsal durumundan tutun, tek adam rejimini pekiştirecek her siyasi adım, gösterdiği her istikrarsız davranış, Suriye'deki cehenneme ülkenin dahil edilmesi ve belki de daha diplerine inilmesi tehlikesi ile yakından ilişkili
Son olarak Efkan Ala da Saray’dan tokat yedi, saha dışına atıldı.
Üstelik ailece… Üst kademelerdeki kardeşi dahil adeta kovalandı.
Efkan Ala “17-25 güya Darbe Girişimini” önleyen, Erdoğan'ın paçasını kurtaran adam değil miydi?
Şimdi FETÖ soruşturmasında pasif davrandığı için istifaya zorlanıyor.
Yerine Süleyman Soylu getirildi. Neden..? Hangi nitelikleri yüzünden..?
Konuşmalarında Erdoğan’ı daha iyi yücelttiği, daha iyi pohpohladığı için mi?
Demek Efkan Ala bu yarışta geride kaldı.
FETÖ'cü olmaktan tutuklanırsa hiç şaşırmam.
Hayır, ironi olsun diye söylemiyorum. Belki de gerçekten Cemaat yapılanması ile ilişkisi olabilir ya da asıl neden Erdoğan’ın o yönde bir şüphesi olabilir.
Çünkü Erdoğan kudret ve güç zehirlenmesinin etkisi altında…
Öyle bir zehirdir ki bu, en güçlü hissettiğin anda bile kendini güvensiz hissedersin. Herkesten en yakınlarından bile şüphe duymaya başlarsın.
İşin en kötüsü de birçok kez şüphelerinde haklı çıkarsan, giderek daha şüpheci olursun.
Elinde güç ve yetkiyi kimseyle paylaşmak istemez, sürekli daha fazla yetki, daha fazla güç edinmeye çalışırsın.

Erdoğan’ın konuşmalarında 15 Temmuz öncesinden beri süregelen bir değişimi fark ettiniz mi?
Artık AKP’den pek fazla söz etmiyor. Kendini öne çıkarıyor.
Külliye önünde nöbet tutanlardan söz ediyor. 15 Temmuz’da yaralananları ziyareti esnasında bir yaralı ile arasında geçtiğini iddia ettiği konuşmayı anlatmayı çok seviyor.
Anlattığına göre güya 15 Temmuz’da yaralanan bir genç; “Cumhurbaşkanım bizi boş ver, sen nasılsın?” demiş.
Bu konuşmayı her vesileyle dile getiriyor. İnsanları canlarından, hatta vatan, milletten daha çok kendisini düşünmesini istiyor ve bundan hoşlanıyor.
AKP’lilerin 15 Temmuz’da darbe girişiminin engellenmesinde kendilerine pay çıkarmasına bile tahammül edemeyip kendi isminin ön plana çıkmasını istiyor.
Bu sadece bir megalomani yansıması değil, teşkilatına karşı duyduğu bir güvensizliğin sonucudur.
İşin ilginç yanı bu güvensizliğinin maddi temellerinin olması.
O yüzden tüm gücü, yetkiyi, itibarı ve siyasi rantı kendisinde toparlamak istiyor.
Ancak gücüne eklenen her güç vıcık vıcık AKP-Gülen Cemaati bulamacının yakasına paçasına bulaşmasına neden oluyor.
Bu karmaşık durumun anlaşılması için biraz gerilere, AKP’nin kuruluşuna gitmek gerekiyor.
AKP'nin kuruluş aşaması incelenmeden bize FETÖ diye sunulan Gülen Cemaati olgusu anlaşılamaz.
Son günlerde yaygın medya da dile getirilen Cemaatin 1990’lardan itibaren çeşitli partilere sızma çalışmasını AKP-Cemaat ilişkisiyle karıştırmamak gerekir.
Gülen Cemaati AKP'ye sızmadı.
AKP Gülen Cemaatinin siyasi yüzü olarak ortaya çıktı.
Cemaat AKP’nin kurulmasına ön ayak olarak, aslında kendi dışından kesimleri bünyesine almış oldu.
O güne kadar örgütlenme, büyüme ve yayılmak için kullandığı tekniklerden farklı bir yöntem izlemiş oldu.
Çocuk yaşta bünyesine alıp eğiterek beynini yıkayarak yetiştirdiği, cemaate kazandırdığı kadroların yanına, ittifak ederek, ikbal vaatleri üzerinden anlaşma yaparak yeni unsurlar katmış oldu.
Bu süreç AKP’nin kuruluşundan çok önceden başlatıldı.
28 Şubat’ta Refah Partisi’ne yapılan müdahale bu sürecin en önemli aşamasıdır.
Bu Müdahale ile sözünü ettiğimiz yeni unsurların büyük kesimi Refah Partisinden koparılmış oldu.
Gülen Cemaatinin arkasındaki küresel güçlerin de devreye girmesiyle bu unsurlar Kürt Hareketiyle, Liberaller, nedamet getirmiş solcular ve diğer İslamcı kesimlerle AKP içinde, Erdoğan figürü etrafında güç, rant ve siyasi ikbal ittifakı oluşturdular, geçen bunca yıldan sonra da kaynaştılar.
Güç ve rant üzerine kurulan birliktelikler hiçbir zaman homojenize olamazlar. Çünkü her bir unsuru kişisel çıkarı,  ama tek başına olamayacağı için de oradadır. Suç ortaklığı suç cezalanıncaya, adalet yerini buluncaya kadar sürer.
Tıpkı uyuşturucu çeteleri gibi ne kavgaları biter ne suç ortaklıkları, öyle bir çeteden ayrılamazsın.
AKP ve Gülen Cemaati birbirleriyle öyle bütünleşmiştir ki, adeta organları birbirleri ile savaşan bir vücut oluşmuştur.
Örnek vermek gerekirse bu organizmayı Siyam İkizlerine benzetebiliriz.
Öyle bir doğum hatası falan değil laboratuvar koşullarında mutasyon uygulaması...
Birbirlerinin elini yüzünü tırmalayan hatta gözünü çıkarmaya beynini patlatmaya çalışan ama sonuçta kendilerini yıpratan Siyam İkizleri.
Keşke birbirlerini yeyip bitirseler.
Kavga gürültü ve bütün bu istikrarsızlığın toz dumanın arkasında istikrarlı bir şekilde uçuruma doğru yuvarlanıyorlar. Ülkeyi de peşlerinden sürüklüyorlar. Çünkü iktidardalar.
İktidardan da öte devletin en önemli organlarına yerleşmiş bir iltihap ya da ur gibiler.
Öyle merhemlerle ağrı kesicilerle falan geçiştirilecek gibi değil.
Emek eksenli Ulusal Demokratik bir Cephenin uygulayacağı radikal bir operasyon ve terapi gerekiyor.
Ama her şeyden önce doğru teşhis gerekli.
Ve bu teşhisin samimi ve yüksek sesle ikrarı…

Algılarımız kurtulabilse...

Bu örneği daha önce de vermiştim. Belgeseller de izlemişsinizdir. Vahşi hayatta yırtıcı, avcı canlılar avlanırken büyük bir işbirliği gösterirler. Kimisi avlarının peşinden koşarak onu yorar, diğerleri hedefteki avı korumalarını engellemek için sürünün dikkatini dağıtır bir başkası ise avın iyice yorulmasını bekler ve av yorulunca da peşine düşer, iyice yorulmuş avı kolayca düşürür.
Gelgelelim sıra avı yemeğe, yani paylaşmaya geldiğinde biraz önceki o mükemmel işbirliği bozulur. Paylaşma kavgası başlar. Genellikle en güçlü yırtıcının lehine sonuçlanır ve diğerleri payına razı olur ya da biraz önceki işbirliğinde önemli bir işlevi olmasına karşın hatta bazen avı yakalayan olmasına rağmen bu avdan payını alamayabilir.
Ama nadiren de olsa bu kavgada av -ki genellikle güçsüz bir yavru veya hastadır- son bir gayretle kurtulabilir. Tabii yeterli gücü ya da cesareti ve kararlılığı varsa…
Cemaat ve AKP kavgası bir yönüyle buna benziyor. Artık avlanmanın zorlaştığı, avcıların ne mal oldukları anlaşılmaya başladığı bir döneme giriyoruz. Pasta eskisi kadar büyük değil. Dolar aldı başını gidiyor. Türkiye’nin dış borcu hala risk bölgesinde…
Hatırlar mısınız? Çok değil iki-üç yıl önce “sakız” temalı kamu spotlarında insanlar tüketime teşvik ediliyordu. Bakkaldan sakız alıp ekonomiye katkı yapılması falan öneriliyordu. Tabii bunun sakızla kalmayacağı, bakkaldan kastın da aslında AVM’ler olduğunu herkes biliyordu. O dönemlerde bir “büyüme” propagandası vardı. Gayri Safi Milli Hasılanın yükselmesi kişi başına milli gelir ortalamasını da yükseltiyordu ve GSMH’nın yükselmesi için de ticaretin, alışverişin artmasına bağlıydı.
Nasılsa; bu büyüme rakamlarının çalışanların yaşantılarına bir katkısının olamadığını, asıl sorunun paylaşım olduğunu, harcama kolaylığı sağlanarak özendirilen daha fazla tüketimin refah demek olmadığını anlatacak ne ana muhalefet ne de sol muhalefet vardı.
Bu boşlukta Kamu spotları da amacına ulaşmıştı.

Türkiye’ye giren sıcak para miktarı ve hızı da bu politikanın sürdürülmesi için uygun zemin yaratıyordu. Ancak bu sıcak para, ülkeye babasının hayrına girmiyordu elbet. Girdiğinden fazla çıkabilmek üzere gelen bir paraydı ve “kar transferi” denilen bir şey vardı. Bu kavramın ne anlamına geldiğini geniş yığınlar bilmiyor. Ama hükümet bu kavramın anlamını çok iyi biliyor. Artık giren paranın faizi eskisi gibi ülkede kalıp tekrar dönüşüme girmiyor. Girdiğinden fazlasıyla çıkıyor.
Son zamanlarda büyüme rakamlarını ne “yandaş” medyada, ne de -yandaştan daha yandaş olan- yaygın medyada izleyemiyoruz. Çünkü bir zamanlar her şeyin iyiye gittiğinin bir göstergesi olarak bize lanse edilen “büyüme” son zamanlarda hız kaybetti.
Artık rakamlar çarpıtma kaldırmıyor. Ve artık o sakız temalı kamu spotları elbette yok. Aksine harcamaların önü kısılmaya çalışılıyor. Kredi kartlarının taksitlendirilmesine sınırlamalar getiriliyor. Genel taksit sayısı, mevcut ortalama taksit sayısı olan 9 ayla sınırlanıyor. Bunun tek bir anlamı var GSMH’nın yükselmesi yoluyla, yani iç alışverişin pompalanarak büyümekten vazgeçiliyor. Çünkü hükümetin en övündüğü ekonomik gösterge olan enflasyon fırlayabilir. Alışverişin artması demek cari açığın artması demektir. Zira Türkiye tarihinde olmadığı kadar ithalat-ihracat dengesizliğini yaşıyor. Alışverişin artması ithalatın artması, cari açığın artması, dışarıya daha fazla döviz kaçması, zaten engellenemeyen Dolar’ın yükselişinin daha da hızlanması anlamına geliyor. Tam da seçim arifesinde hükümetin hiç istemeyeceği göstergeler bunlar… İşte Erdoğan’ın: “Kredi kartlarını almada lütfen hassas olun. Evinizde ne var ne yok, alıp götürürler.” laflarının altında yatan asıl kaygı işte bu.
Peki, büyümenin hız kaybetmesinin ya da büyüme frenine basılmasının sonuçları yalnızca kredi kartlarının taksit sayısı sınırlandırması olarak mı yansıyor?
Elbette değil. Kamu yatırımları da hız kaybetti. İşte Pastanın küçülmesinin eş değerdeki diğer ifadesi de budur. Kamu yatırımı iktidar pastası demektir.
Görünen o ki bu pasta küçülmeye devam edecek.
Buradan hareketle bu kavga da devam edecek. Ne zamana kadar?
Bunu kestirmek zor… Küresel kapitalizmin iç dinamiklerinin bu kavgayı biçimlendireceğini şimdiden söyleyebiliriz. Bu dinamikler bu kavgayı durdurabilir, erteleyebilir, bir kesimin dışlanmasını sağlayabilir ya da her iki kesimi de sistem dışına atabilir.

Elbette bu kavganın kodlarını bu kadar basit ve mekanik bir anlatımla çözüldüğünü iddia etmiyorum. Ama bu kavganın bir “erk” kavgası olduğu herkesin malumudur.
Ve “erk” mücadelesinin; siyasi, ekonomik çıkar güdüleriyle birlikte yürüdüğü de sanırım hemen herkesçe kabul edilen bir gerçektir.
Yazının başında; “Ama bazen bu kavgada av -ki genellikle güçsüz bir yavru veya hasta bir yetişkindir- son bir gayretle kurtulabilir. Tabii yeterli gücü ya da cesareti ve kararlılığı varsa…” diyerek bir olasılığı, belki de bir temennimi belirtmiştim. Ben ülkenin, hatta Dünya’nın yaşadığı bazı süreçlerin önüne geçilemez olduğunu düşünüyorum.
Yani benzetme üzerinden gidersek, düşürülmüş olan ülkemizin, yani “av”ın bir daha kolay kolay kendine gelemeyeceği kanısındayım.
Aslında yaşadıklarımızın basit bir av serüveninden öte, bir doğa kanunun işlemesi olarak değerlendirilmesi daha uygun diye düşünüyorum.
Yani bu kavga sonucun da kurtulmasını umduğum “av” ülkenin kendisi değil.
Benim kurtulmasını umduğum “av”; 12 Eylül darbesinden başlayarak, 28 Şubat süreci ile aşama kaydeden ve nihayet 12 Eylül referandumunda pik yapan büyük zihinsel operasyon sonucu esir alınan toplumsal algılarımız…
Umuyorum ki süre giden bu kavgada açığa çıkan, o hiçbir etik, hukuk ve insani değer tanımayan iğrenç tezgahlar, algılarımızı uyarır da bu sanal gerçeklik esaretinden, son bir silkinişle doğrulup gerçek dünyaya geçeriz.
Eğer bu umudum gerçekleşir de algılarımız sanal gerçeklik esaretinden kurtulursa;
Bizlere yutturulan "Askeri vesayeti kaldırıyoruz" talkımının arkasında aslında bambaşka bir vesayetin inşa edildiğini anlayabiliriz.
Gerçek demokrasiyi "bir büyük abinin" bizlere asla hediye etmeyeceğini anlar, her türlü cuntanın ve despotizmin arkasında sınıfsal kaygı ve çıkarlar olduğunun ayırdına varabilir, kapitalizmi saklandığı yerden çıkarıp teşhir edebiliriz.
Böylelikle örneğin; “Sağlıkta Dönüşüm” denilen şeyin yoksullar için bir felaket olduğunu, Kıdem Tazminatı Fonunun, işçiler için bir “iş güvencesizliği cehennemi” olduğunu anlarız.
Algılarımızın ayaklarına takılı dezenformasyon prangalarını çıkarabilirsek; o durumda sınıf kavgasının hala başat mücadele olduğunu, her türlü cephe ve kongrelerin sınıf kavgası temelinde başarıya ulaşabileceğinin farkına varabiliriz.
Algılarımızı Trend ve Popülaritenin peşine takılmaktan kurtarabilirsek; demokrasi kavgasının, çevre duyarlılığının ve antiemperyalist mücadelenin, yalnızca antikapitalist mücadele ile birlikte yürütüldüğünde hedefe ulaşabileceğinin de farkına varabiliriz.
Ve nihayet; bunca zamandır esir algılar ve vicdanlarımız sayesinde ülkenin sokulduğu geri döndürülemez süreçlerin karşılanması ve sınıfsal konumlanmanın nasıl olması gerektiği, belki artık tartışılabilir.
17 Aralık 2013
Nadi Öztüfekçi